Reisverslag reis Thor juni-juli 2009.

Inleiding.

Om te beginnen wil ik aangeven dat wij aangenaam verrast zijn geweest over de verzorging van de reis door Norge Reiser. Ruim bijtijds alle spullen binnen en niet, zoals bij andere organisaties, maar hopen dat je ze op tijd binnen hebt. Thor is een reis met een aantal zeer mooie routes.  En deze reis leverde een tegenspraak op met het vooroordeel dat het “altijd slecht weer” is in Noorwegen. Natuurlijk moet je rekening houden met wat minder weer. De periode waarin wij hebben gereisd, van 24 juni tot 15 juli, hebben we prima weer gehad. Drie weken vakantie en maar één regendag en drie dagen met wat regen. Veel zon en aangename temperaturen van over het algemeen rond de 20 graden kan toch niet slecht worden genoemd. In het verslag staan ook wat opmerkingen over de hotels. Die zijn in een apart bericht al aan Norge Reiser doorgegeven.

Dag 1 Richting Kiel
Het is voor ons al weer de tiende keer dat we Noorwegen bezoeken. Echter de eerste keer met Color Line van Kiel naar Oslo. Dan begint de dag met vroeg opstaan ( rond 03.30 uur) en vertrekken om 04.45 uur. We hebben namelijk al gelezen dat er uitgebreide wegwerkzaamheden zijn, dus wat extra tijd nemen lijkt ons niet onverstandig. En dat blijkt nodig. Tussen Osnabrück en Hamburg over zo’n 75 km wegwerkzaamheden. Dus ook snelheidsbeperkingen tot 80km/u, en zelfs 2 stukken van 60 km/u. Die werkzaamheden gaan deels tot 2011 duren. Maar dan zullen er wel weer nieuwe stukken aangepakt gaan worden. Uiteindelijk zijn we rond 12.30 uur in Kiel gearriveerd. De bewegwijzering naar de OsloKai is niet zo erg duidelijk, maar we zijn er, zonder TomTom, gekomen. Wat een enorm schip is de Color Fantasy. Het torent werkelijk boven de kade uit. Na het inchecken wordt al vrij snel gestart met het inschepen. Het is die dag niet zo druk, dus er kan ruim worden geparkeerd aan boord. Vervolgens naar de hut, die er ruim uitziet. Speciaal is dat het bed voor een 3^e en 4^e persoon in het plafond is weggewerkt. Een pluspunt is het raam van de hut. Bij Stena-Line zijn dat kleine patrijspoortjes; hier een groot rond raam van ongeveer een meter doorsnee. Daardoor oogt de hut ook erg ruim. Na het wegleggen van de spullen is het tijd om de boot te gaan verkennen. Maar eens beginnen in het hart van het schip, de winkelstraat. Als je leest over een straat van 160 meter lijkt dat enorm. In werkelijkheid valt dat dan wel weer mee. Wel wordt duidelijk dat bij Color Line veel aandacht is besteed aan de afwerking en dat men er goed op heeft ingespeeld dat je ook overdag langer aan boord doorbrengt. Al met al een goede eerste indruk. Exact 14.00 uur vertrekt de boot en begint nu echt de vakantie. Het uitvaren van de haven van Kiel is altijd een gebeurtenis op zich. Jammer dat er deze dag veel wind staat, waardoor het niet echt aangenaam is om aan dek te blijven. Rond 18.00 uur passeren we de Grote Belt Brug. Die brug is toch wel een indrukwekkend bouwwerk.  ’s Avonds is er nog een aardige show, die wordt opgevoerd. Volgens mij is zo’n ferrydienst ( of cruise, zoals Color het zelf aangeeft) een goede gelegenheid om podiumervaring op te doen. En publiek is altijd gegarandeerd. Ook op andere plekken aan boord volop muziek.

Dag 2 Oslo- Hovringen
’s Morgens bijtijds op om te ontbijten en dan gaan genieten van het binnenvaren van het Oslofjord. En dat is prachtig. Op sommige stukken vaar je nog geen honderd meter van de oever. En met al die eilandjes en natuur is het echt genieten.

Figuur 1 Oslofjord
Om 10 uur wordt aangemeerd in Oslo en kan het ontschepen beginnen. En dat gaat verrassend snel. Om 10.15 staan we al bij de afslag naar de snelweg. In tegenstelling tot de reisbeschrijving zijn wij linksaf gegaan en niet richting de E6. Omdat we die al zo vaak gereden hebben, hebben we nu gekozen om via Honefoss en Fagernes te rijden. Het blijkt een leuke alternatieve route, op het eerste stuk tussen Honefoss en Fagernes na. Ook hier last van wegwerkzaamheden, die wat onduidelijk zijn aangegeven. Vanwege werkzaamheden aan de rotswand naast de weg is er een deel afgesloten. Twee uur wachten leek ons niet zo aantrekkelijk, dus maar teruggereden naar het punt waar de omleidingroute aangegeven zou zijn. Dat is ook wel zo, maar het bord stond een paar meter naast de weg. Maar zo te zien aan de tegenliggers bij het terugrijden, zijn we niet de enige die dat bord heeft gemist. Die omleiding is weer eens een echt ouderwets Noors wegdek, nauwelijks verhard en met de nodige rolsplit. Een soort rallycross van een paar kilometer, met af en toe doordraaiende wielen in steile bochten. Fagernes zelf is een leuk plaatsje, dat duidelijk ook ingesteld is op toeristen, maar dan meer voor de wintersport. Vanuit Fagernes de reis voortgezet richting Otta. Daarbij wordt de Valdresflya gepasseerd, een hoogvlakte aan de rand van de Jotunheimen. Schitterende panorama’s en op sommige plaatsen nog een halve meter sneeuw naast de weg. En dat bij zo’n 25 graden.

Figuur 2 Valdresflya, 25 graden en toch nog veel sneeuw

Vervolgens via Vaga en Otta naar Hovringen. Dat is op zich nog een ingewikkeld laatste stuk. Vanaf de E6 gaat het flink omhoog de Rondane in. Bij het binnenrijden van Hovringen een splitsing. Veel hotels staan aangegeven, maar niet Smuksjoseter. Op goed geluk maar rechts aangehouden en na een kilometer toch het bordje gevonden naar het hotel. Eerst nog even aan het begin van de weg de tol in de envelop en dan de laatste 5 kilometer naar het hotel. En onderweg op de smalle weg uitkijken om geen wandelaars omver te rijden. Bij elkaar is het toch zo’n 12 kilometer vanaf de E6. Smuksjoseter is schitterend gelegen aan een bergmeertje. Het is een echte seter, waarbij de boer een aardige bijverdienste heeft door kamers te verhuren. Het avondeten is simpel, maar goed te doen. Als overnachtinghotel is het minder snel aan te raden. Door de ligging is het echter prima om een paar dagen te verblijven en wandelingen van daaruit in de Rondane te gaan maken.

Dag 3 Hovringen – Snasa.
Na een goede nachtrust en een goed ontbijt vandaag op weg naar Snasa.  Eerst dus maar weer terug naar de E6. En dan richting Oppdal over de Dovrefjell. In de reisbeschrijving wordt aangegeven dat je in het Nationaal Park Dovrefjell muskusossen kunt gaan spotten. Meestal zijn dat echter tochten die met een gids worden gemaakt en die vooraf geboekt moeten worden. Die beesten zijn soms zo’n 600 kilo en niet altijd gesteld op “indringers”. Bij de tocht die ik zelf een aantal jaren geleden maakte, vertelde de gids dat het regelmatig voorkomt dat ze zelfs in het voorjaar proberen om de trein tegen te houden. Wie zou er winnen? Let ook op: het is een geliefde plek voor de Noorse politie om met de laser-gun te spelen. In Oppdal even gestopt om wat te eten en daarna verder richting Trondheim. Een wat saai stuk, zeker sinds de weg rondom allerlei dorpjes is verlegd. Ook vandaag hebben we gekozen voor een alternatief. We gaan niet door Trondheim, maar pakken de weg richting Flakk en nemen daar het veer naar het schiereiland Fosen. We willen een keer vanuit deze richting naar Steinkjer rijden. De overtocht is een prettige onderbreking tijdens een lange dag rijden. Na het verlaten van de veerboot is het even zoeken naar de weg die we hebben uitgezocht. Maar helaas is de pret ook vandaag van beperkte duur. Opnieuw een wegafsluiting en een kilometerslange omleidingsroute. We komen niet meer terug op onze geplande weg. Maar ook deze weg komt in de buurt van Steinkjer uit, dus is het uiteindelijk niet zo’n probleem. In Steinkjer kiezen we weg 263 naar Snasa. Dat is aan de andere kant van het meer dan waar de E6 loopt. Een afwisselende weg, dan eens vlak langs het meer, dan weer midden tussen de landerijen door. Vervolgens door Snasa op zoek naar het hotel. ( Volgens de routebeschrijving rijd je via de E6. Dan ligt het hotel een paar kilometer voor Snasa aan de linkerkant). Het hotel is een aardig familiehotel, dat ook nog een soort buurtfunctie heeft. Er worden die dag allerlei voorbereidingen getroffen voor een visfestival. Viswedstrijden op het meer, met de nodige festiviteiten er omheen. Kamer en eten zijn goed.

Dag 4 Snasa- Mo-i-Rana
Vandaag zijn we echt “veroordeeld” tot het volgen van de E6. Maar boven Trondheim is dat niet zo’n straf als tussen Oslo en Trondheim. Op het hele traject nog geen 25 auto’s die in dezelfde richting rijden. Dus dat is erg relaxed. Het is een afwisselend stuk en je kunt ook wel aardig doorrijden. Jammer, maar wel begrijpelijk, is dat je niet meer over de Korgfjell rijdt, maar er langs en onder via een lange tunnel. Dat traject is best de moeite waard. (Je kunt die route overigens nog wel nemen, maar dan moet je vlak voor de tunnel linksaf.) In Mo-i-Rana weer het zoeken naar het hotel. Een voorbeeld van hoe een beeld uit het verleden je ook kan hinderen bij het vinden van de weg. Maar met TomTom zal dat wel geen probleem zijn. Het Meyergarden is één van de betere hotels tijdens de reis.

Dag 5 Mo-i-Rana – Innhavet
Vanuit Mo-i-Rana gaat het geleidelijk bergop. Bij Krokstrand rijdt je het nationaal park Saltfjell/Svartisen binnen en gaat het omhoog naar een mooie hoogvlakte. Hier ook het poolcirkelcentrum op het punt waar de weg de poolcirkel kruist. Hier is het meestal druk, maar ook weer niet zo dat je niet kunt genieten van de omgeving. Zowel aan de kant van het centrum als aan de overzijde van de weg zijn voor de liefhebbers voldoende wandelmogelijkheden. Ook de trein van Trondheim naar Bodo stopt daar om mensen in de gelegenheid te stellen foto’s te maken.

Figuur 3 alternatief plakboek bij het Polarcirkel centeret

Het is ook een prima plek om even de inwendige mens te versterken en wat rond te neuzen in het winkeltje. De weg over de hoogvlakte komt langs enkele spectaculaire stroomversnellingen. Vervolgens weer langzaam afdalend door een ruig gebied naar Rognan en Fauske. In Fauske is een marmergroeve. “Afval” van deze groeve is gebruikt om de walkant van de haven te verstevigen. Vanuit Fauske door naar Innhavet. Een klein dorpje vlak bij het Tysfjord. Het hotel heeft iets weg van een ouderwetse herberg, waar vroeger de postkoets stopte. Nu is het een klein busstation. Het is duidelijk dat het restaurant de belangrijkste bron van inkomsten is. Het kost enige moeite om duidelijk te maken dat we er komen overnachten. De kamer en het eten zijn goed verzorgd. Het dorpje stelt niet zoveel voor, dus een goed boek moet uitkomst brengen.

Dag 6 Innhavet-Bardufoss.
Ook vandaag volgen we route van de E6. Na een uurtje komen we aan bij de ferry naar Skarberget. Door een defect aan één van de boten moeten we een tijdje wachten, maar met het mooie weer is dat ook weer geen straf. In het zonnetje, aan het water… wat wil je nog meer. Vanaf Skarberget gaat het richting Narvik. Een plaats met een oorlogsverleden. Niet zo verwonderlijk gelet op de strategische positie van de plaats, met als enige noordelijke plaats in Noorwegen een treinverbinding, met Zweden. Vanuit Narvik is het nog een flinke poos rijden voor we in Bardufoss aankomen. Als je alle informatie vooraf leest, is de Polar Zoo vlak bij Bardufoss. In werkelijkheid is dat toch nog wel ongeveer 30 à 40 kilometer van Bardufoss af. Als je die Zoo wilt bezoeken is het verstandig om dat op deze dag te doen, voordat je bij het hotel bent. Je komt dan wel laat bij het hotel aan. Het hotel ligt een paar kilometer buiten het centrum van Bardufoss, net voorbij een groot sportcomplex. Bardufoss is een wat grotere plaats waar een groot militair complex is gevestigd. De kamer in het RICA is goed, het eten wat ons betreft een absolute min. Bij aankomst werd ons een tijd opgegeven van het avondeten, op die tijd werd ons gevraagd nog even te wachten op het buffet. Maar zelden een dergelijk armetierig buffet gezien. Ook het ontbijt is wat aan de magere kant. Wat ons betreft zou hier een ander hotel voor mogen worden gekozen.

Dag 7 Bardufoss-Tromsø
Vandaag de eerste dag waarop het wat bewolkter is in de ochtend. Zelfs ook nog een flinke mistbank op één van de bergen. Maar dat is gelukkig van korte duur. Dit is een korte reisdag. We zijn al aan het einde van de ochtend in Tromsö. Daar zijn we eerst naar de kabelbaan gegaan en hebben vervolgens een paar uur heerlijk in de zon doorgebracht, boven op de berg. Een geweldig uitzicht over de stad, het fjord en de omgeving.

Figuur 4 uitzicht over Tromsø

Halverwege de middag naar beneden en op zoek naar het hotel. Door allerlei inrijverboden lukt het niet om bij het hotel te komen. Uiteindelijk de auto maar ergens geparkeerd en een stukje naar het hotel toegelopen. Daar vertelt de receptioniste dat het een bekend probleem is. We worden geattendeerd op een gemeentelijke parkeergarage in de rotsen. En dat blijkt een prima plek te zijn. De ingang ligt vlak naast de bibliotheek. Als je vervolgens in hal 5 parkeert, ben je in 5 minuten lopen weer bij het hotel. En ook nog niet eens zo duur, 9 euro voor een dag.

Het Clarion With is een goed hotel. In de beschrijving en op de voucher is sprake van een lichte avondmaaltijd. Dat valt 200% mee. Er is tussen 15.00 en 18.00 vrij koffie en thee, er ligt fruit en je kunt wafels bakken. Vanaf 18.00 uur staat er een compleet broodbuffet klaar, met deze avond een hele bak pasta. Later kwam er ook nog soep. Je komt daar dus echt niet om van de honger. Ook de kamers zijn prima. Net als trouwens de ligging, aan de haven.

Dag 8 Tromsö-Andenes-Myre.
Als we ’s morgens de gordijnen opendoen ziet het er al grijs en grauw uit. Het zal onze eerste echte regendag worden. Na het ontbijt de auto ophalen en op weg naar het veer dat ons naar het eiland Senja zal brengen. Een mooie route die begint met een waar kunststukje: de weg is in de rotsen uitgehouwen compleet met splitsingen en rotondes. Vervolgens rijdt je langs het vliegveld en een erg afwisselende route naar het veer. Je denkt op een gegeven moment: zit ik nog wel goed. Het veer vertrekt namelijk vanaf een plek, letterlijk “in the middle of no-where”. Op dat moment is het nog redelijk weer, althans droog maar wel koud. Dat wordt anders als we aan de overkant zijn. Daar is het regenachtig en druilerig weer. Jammer want de route ziet er zelfs bij dit weer al prachtig uit. Niet voor niets wordt deze route een nationale toeristische route. Onderweg naar Gryllefjord ook nog even gestopt bij de Senja-troll. Een volgens mij enigszins uit de hand gelopen hobby van de eigenaar. Elke keer als je er komt, is er wel weer een trol bijgekomen. De Senja trol heeft sinds kort ook een vrouw. Allebei flink uit de kluiten gewassen.

Figuur 5 Senja trol met echtgenote

Bij Gryllefjord is het wachten op het veer naar Andenes. Zowel dat wachten als de overtocht in de stromende regen. In Andenes wijken we af van de voor Thor geplande route. In plaats van de overnachting in Andenes rijden we door naar Myre, iets voorbij Sortland. We willen namelijk de volgende dag in Stö de walvissafari meemaken in plaats van in Andenes. Omdat dat al op de route is voor dag 10 en het toch wel ongeveer tweeënhalf uur uit elkaar ligt, hebben we een hotel gekozen in Myre, vlakbij Stö. Het hotel is een familiehotel, met enigszins vergane glorie. Ook zijn de mensen duidelijk niet gewend aan gasten met halfpension. Het eten en de kamer zijn redelijk. Op zich jammer van die vergane glorie, want de omgeving en de nabijheid van de walvissafari bieden volop kansen. Maar misschien dat Herman den Blijker nog een aflevering van “Herrie in het hotel” er aan kan wijden.

Dag 9 Myre, walvissafari Stø.
In tegenstelling tot dag 8 ziet het weer er prima uit. Vol goede moed stappen we dus in de auto op weg naar Stö. Het verschil tussen het bovenste deel van Vesteralen en de omgeving bij Myre is verbazingwekkend. Hier een veel afwisselender landschap. Echt genieten. Het dorpje Stö is niet meer dan een gehucht. Wel heeft het een grote camping met uitzicht op zee ( en dus waarschijnlijk ook op de middernachtzon). De vertrekplaats voor de walvissafari ligt er dichtbij, naast de fotogalerie van Marten Bril, een Nederlander die ook mede de walvissafari organiseert. Na een kort praatje vooraf en een groepsverdeling op taal, gaan we aan boord en vertrekt het schip om 12.00 uur. De groep is beperkt, met zo’n kleine 40 deelnemers. De tocht gaat eerst langs Anda Fyr, een rotseiland met een vuurtoren. Daar zijn kolonies papegaaiduikers en spotten we een aantal zeehonden. Onderweg naar Anda Fyr worden we ook nog verrast door enkele zeearenden. Vervolgens gaan we op weg naar het gebied waar de walvissen geacht worden te zitten. De dag voor ons is blijkbaar een heel succesvolle dag geweest, met ook een aantal orka’s en dolfijnen. Helaas blijken die er vandaag niet te zitten. Althans wij hebben ze niet gezien. Voor de kust van Vesteralen ligt een soort ravijn in de oceaan. Vlak daarbij zitten over het algemeen de walvissen. Ook de safari vanuit Andenes gaat naar dit gebied. We hebben de pech dat we de wind dwars tegen hebben en dus regelmatig een flinke plens water over de boeg. Niet zo best voor de camera’s. Ook Marten Bril wordt hierdoor overvallen en zijn enorme telelens wordt getrakteerd op een lading zeewater. (Marten is de leider van de “expeditie” en maakt tijdens elke trip foto’s. Die zijn na afloop van de safari op USB-stick te koop.) Na het nodige speurwerk vanuit het kraaiennest wordt een walvis gesignaleerd en koers gezet om er dichtbij te komen. Dat lukt, maar door een wat verkeerde positiekeuze is de walvis niet voor iedereen zichtbaar. Dus wachten op een andere. Ze laten zich niet zien vandaag. De plek waar de eerste walvis is gezien wordt intussen goed in de gaten gehouden. Misschien hebben we geluk dat hij weer op dezelfde plek bovenkomt. En gelukkig doet hij dat na zo’n half uur. Nu ligt de boot wel goed en kunnen we gedurende zo’n kwartier genieten van dit kolossale dier. Dé apotheose is natuurlijk het moment waarop hij weer onderduikt en zijn machtige staart laat zien.

Figuur 6 … and diving…

Dan blijkt dat het inderdaad hetzelfde dier is dan het dier dat we eerder konden zien. Hij wordt herkend aan de staartvin. Nog even is er opwinding over een tweede walvis, maar helaas duikt die al onder als we er naar onderweg zijn. Vervolgens weer terug naar Stö. Nu veel minder buiswater, dus is het prettig toeven aan dek. Zonnetje, maar wel 12 graden. Onderweg geeft Marten nog een toelichting op wat we hebben gezien en laat hij de foto’s zien die hij onderweg heeft gemaakt. Vlak bij de thuishaven zien we weer een aantal zeearenden. Na een trip van zo’n 6 uur zijn we weer terug. De safari is zeker een alternatief voor de meer bekende safari in Andenes. Misschien komt het omdat de groep minder groot is, maar er is volop aandacht voor de individuele deelnemer.

Dag 10 Myre-Henningsvaer
Na een goede nachtrust is het alweer tijd om door te trekken. Een niet al te lange dag vandaag. Eerst weer koers naar Sortland en genieten van de omgeving. In Sortland nog even de benen gestrekt en wat proviand ingeslagen voor de middag en dan verder richting Melbu. Onderweg komen we langs Stokmarknes, de bakermat van de Hurtigruten. Bij de aanlegplaats is een museum, dat aan de geschiedenis van de Huritigruten is gewijd. Vanuit Melbu maken we een korte overtocht naar Fiskebol op de Lofoten. De aankomst is elke keer opnieuw fascinerend. Na een paar honderd meter maakt de weg een bocht en heb je ineens een schitterend uitzicht over een kilometerslang fjord, met aan beide kanten de rotswanden steil omhoog. De hele weg tot aan Svolvaer is het genieten van het uitzicht. Vanuit Svolvaer is het nog enkele kilometers naar Henningsvaer. De laatste kilometers zijn ook weer fascinerend, langs de kust met allerlei rotseilandjes en over 2 hoge bruggen. Met stoplicht, want de bruggen zijn niet breed genoeg voor 2-richting verkeer. En vanwege de reputatie van het dorpje kan het er flink druk zijn. Henningsvaer heeft nog voor een belangrijk deel de uitstraling van een authentiek Noors vissersdorpje. Met de nadruk op dorpje.

Figuur 7 Henningsvaer

In Henningsvaer overnachten we in Finnholmen Brygge. Bij binnenkomst is het wel even schrikken. Het restaurant fungeert namelijk ook als Krambua, een soort winkel van Sinkel. Hoezo eisen aan hygiëne met al die stoffige borsteltjes en keukenspulletjes. De kamer is klein en sober ingericht, maar netjes. Ook het eten is er, ondanks een beperkte kaart, goed.

Dag 11 Henningsvaer

De dag begint wat bewolkt. Aangezien Henningsvaer nu ook weer niet zo groot is dat je er dagen in kunt doorbrengen met bezienswaardigheden, gaan we naar Svolvaer. Svolvaer is duidelijk het regionale centrum van dit deel van de Lofoten. Het is een gezellig stadje met opvallend veel supermarkten bij elkaar. Bij het parkeren valt al op dat er veel gewinkeld wordt door toeristen. Het is echt een plekje zoeken tussen de campers. Altijd een bezoekje waard is de omgeving van de haven, met de rorbuen op Anker Brygge en aan de overkant de rekken waarop nog stokvis hangt te wachten tot ze worden “geoogst”. Svolvaer is één van de havens die dagelijks worden aangedaan door de Hurtigruten. S’avonds heerlijk gegeten in een visrestaurant aan de ander kant van de haven, dichtbij het centrum van het dorp.

Dag 12 Henningsvaer-Bodo
Alweer over de helft van de reis. Vandaag een schitterend stuk van de Lofoten. Je blijft je ogen uitkijken over de schitterende natuur waar je doorheen rijdt. Bijtijds vertrekken is vandaag wel belangrijk, want de ferry van Moskenes naar Bodo moet worden gehaald. Dat lukt vandaag echter prima. We moeten zelfs nog een uur wachten. Ondanks dat is het al vrij druk op het veerplein. We hebben niet veel later moeten komen. De overtocht naar Bodo is een ontspannen reis van ca 3,5 uur. We worden prettig ontvangen in het Thon Hotel. De kamer ziet er comfortabel uit. Het eten is in het Egon restaurant, waar we de keuze hebben uit een beperkt aantal gerechten van de kaart. Het smaakt prima. Slimme zet van Thon om het hele restaurantgebeuren uit te besteden. Bodo is het eindpunt van de treinverbinding vanuit  Trondheim. Als je hier verder wilt met openbaar vervoer naar het noorden, zul je dat met de bus moeten doen. Bodo is een modern stadje, dat duidelijk profiteert van de haven en het feit dat het eindstation is van genoemde treinverbinding.

Dag 13 Bodo-Glomfjord
Na een goed ontbijt staat een mooi traject van enkele dagen langs de Kustvei Rv17 op het programma. Dat begint eigenlijk al vanaf het moment dat de afslag richting Saltstraumen wordt genomen. Mooie natuur, kleine dorpjes en af en toe schitterende panorama’s. Bij de Saltstraumen, de sterke getijdenstroom tussen open zee en twee fjorden in, heb je de keuze om bovenop de brug van het schouwspel te genieten of onder de brug. Onder bij de brug is ook het informatiecentrum gevestigd. Vanaf de parkeerplaats is het wel eventjes lopen over een steil paadje voor je bij het water bent, maar het is zeker de moeite waard. We zijn getuige van het begin van het binnenstromen. Bijna met de minuut zie je het water sterker stromen en op diverse plaatsen grote draaikolken ontstaan. Na een tijdje te hebben genoten van dit natuurgeweld vervolgen we onze weg langs Rv17 op weg naar Glomfjord. Ondertussen genietend van de natuur om ons heen. In Glomfjord is het hotel haast niet te missen. Het bevindt zich op een centraal pleintje. Gelet op de tijd besluiten we om de volgende dag bijtijds te vertrekken richting Svartisen ( we komen er toch langs) en dan naar de gletsjer te gaan.

Dag 14 Glomfjord- Sandnessjoen
Zoals gezegd vertrekken we vandaag bijtijds om eerst Svartisen te kunnen bezoeken. In Holland is het bezoekerscentrum en beneden aan het fjord de vertrekplaats van het veerpontje. Ondanks het tijdstip en het feit dat we ruim op tijd zijn, blijken we niet de eersten te zijn. Het pontje is niet zo gek groot en vraagt enig klauterwerk om aan boord te komen. Aan de overkant gevolgd door nog meer klauterwerk, omdat er een andere boot aan de steiger ligt. Vanaf de steiger kun je lopen of een fiets huren. In eerste instantie tussen de landerijen door naar het restaurant. Vandaar uit loopt het pad richting de gletsjer. Vanaf het restaurant is het al een fascinerend gezicht, de gletsjertong aan de overkant van het meer.

Figuur 8 Svartisen vanaf het restaurant, het lijkt zo dichtbij..!

Na een wandeling van ongeveer een kwartier kom je in de buurt van de gletsjer. Het gewone pad verandert dan in een gemarkeerd pad over de rotsen. Op een gegeven moment houdt de markering ineens op. Attente medebezoekers zien dat het pad aan de linkse kant steil de rotsen oploopt. Gemarkeerd door een slap hangende ketting kun je dus naar boven. Dat vereist wel enige moed, over de, redelijk gladde, rotsen. Maar dat wordt waarschijnlijk wel beloond. Mijn moed hield halverwege op. Na uiteindelijk een trip van toch zo’n tweeënhalf uur keren we met het pontje terug naar de parkeerplaats en zetten onze weg voort. Vanaf nu begint de kustweg pas echt. Het is een afwisseling van rijden langs fraaie fjorden en tussen de kusteilanden doorvaren met de diverse veerdiensten. Eigenlijk moeilijk te beschrijven, je moet het gewoon ervaren.

Dag 15 Sandnessjoen- Bronnoysund
Ook vandaag weer diverse veerdiensten, die gelukkig goed op elkaar aansluiten. Het eerste deel van de reis gaat bijna geheel langs de kust. Het blijft apart om aan de ene kant bergen te hebben en toch over een kustweg te rijden. Het is niet zo’n erg lange dag dus we bereiken al redelijk vroeg in de middag Bronnoysund. Het hotel ligt vrij vooraan in het stadje. Na het inchecken verkennen we het stadje, dat mede door het goede weer een gemoedelijke sfeer uitstraalt. Aan het einde van de middag zien we de Hurtigruten binnen komen varen. Wel een spectaculair gezicht, want er ligt een klein eilandje voor de haveningang, met daarop een klein hutje. Het lijkt net alsof hij er dwars overheen zal varen.

Figuur 9 Aankomst Hurtigruten Bronnoysund

We hebben de rit naar Torghattan niet gemaakt. Achteraf wel jammer, maar we hebben al weer zoveel gezien deze reis. Soms moet je ook iets durven overslaan.

Dag 16 Bronnoysund- Steinkjer
Na een goed ontbijt gaan we vandaag de ronde dichtmaken. Op weg naar Steinkjer, via Namsos. Geen veerponten meer en een saai stuk weg. Niet de afwisseling die je verder in Noorwegen steeds ervaart. We stoppen nog even in Namsos. Daar zijn we enkele jaren geleden al eens geweest Toen nog een authentiek stadje. Het stadje is bijna onherkenbaar uitgegroeid als streekcentrum. In Steinkjer vinden we al snel de weg naar het Tingvold hotel. Het hotel ligt schitterend op een heuvel. Het straalt ook een zekere grandeur uit. Jammer dat bij het uitbouwen minder goed is gelet op het aansluiten op de oorspronkelijke bouwstijl. Maar al met al wel een goed hotel.

Dag 17 Steinkjer – Selbusjoen
Vandaag gaan we voor een deel door, voor ons, nog niet bekend gebied. Tot aan het vliegveld van Trondheim is het bekend terrein over de E6, daarna gaan we het achterland in. Dat is een flink bebost gebied in heuvelachtig terrein. Best een mooi gebied ook. Jammer dat het in de loop van de dag wat druilerig is geworden. Dan ziet de wereld er toch altijd weer anders uit. Het gebied rondom de Selbusjoen ziet er desondanks mooi uit. Het hotel ligt op een soort landtong in het meer en ziet er kolossaal uit. Bij binnenkomst blijkt dat erg mee te vallen. We worden vriendelijk ontvangen in een piepkleine receptie. Het is duidelijk dat dit hotel vroeger een functie heeft gehad als bejaardenhuis, want er zijn flinke lange gangen naar de kamers. Die zien er netjes uit. In Selbusjoen zelf is niet zoveel te beleven. Maar als overnachtingplaats of uitvalsbasis voor de omgeving is het prima.

Dag 18 Selbusjoen- Rena
Vandaag loopt de route via Roros naar Rena. De weg 705 gaat door een schitterend stukje Noorwegen. Niet voor niets binnenkort opgenomen als National Turistveg. We genieten volop van de natuur. En dat kan gelukkig in Noorwegen ook als autobestuurder. De snelheden waarmee gereden wordt zijn weliswaar hoger dan een tiental jaren geleden, het gaat nog altijd in een redelijk rustig tempo. Roros is een leuk stadje. Zeker de moeite waard voor een tussenstop om te genieten van dit oude zilverstadje. In de hoofdstraat vind je verschillende kleine ateliertjes. Erg leuk om even binnen te stappen.

Figuur 10 keramiek galerie in Roros

Vanuit Roros gaan we via weg 30 richting Rena. Bij Tynset maken we een vergissing. (Ook even opletten met TomTom, want die stuurt je waarschijnlijk zo de weg 3 op. Dat is niet de bedoeling, je moet weg 30 links aanhouden bij de T-splitsing; weg 3 is een saaie en eentonige weg. Waarschijnlijk hebben we veel gemist door niet weg 30 te hebben gevolgd tot aan Koppang.  Even voorbij Koppang arriveren we in het Norlandia hotel Rena, voor de overnachting. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal redelijk uit. Maar al gauw blijkt dat het niet meer is dan een simpel wegrestaurant met de nodige hotelkamers. In de winter waarschijnlijk vooral volgeboekt met wintersporters. Je zou verwachten dat je ’s avonds een bepaald menu krijgt. Het kost echter nogal wat moeite om duidelijk te krijgen waar het avondmenu uit bestaat. We moeten zelf maar iets bedenken uit het buffet. Gelukkig is de serveerster een Nederlandse, dus daar kunnen we nog wel e.e.a. aan vragen. Maar zelfs die krijgt het niet helemaal duidelijk bij haar collega. Ook dit hotel mag wat ons betreft vervangen worden. Van der Valk is hier nog een 4 sterrenrestaurant bij.

Dag 19 Rena-Oslo
Alweer de laatste etappe in Noorwegen/ We vervolgen de reis en worden op diverse plaatsen geconfronteerd met flinke wegwerkzaamheden. Zelfs een aantal keren in de file gereden. Dat verwacht je toch niet zo gauw in Noorwegen. De meest ingrijpende werkzaamheden zijn bij de aansluiting van weg 3 met de E6, in de buurt van Hamar. Daar wordt druk gewerkt aan het verbreden van de weg naar een autosnelweg. Waarschijnlijk zal dit ook nog wel in 2010 de nodige hinder opleveren. We kiezen er voor om de afslag naar Gardermoen te nemen. We willen namelijk nog langs Hadeland Glasswerk in Jevnaker. De route daarheen bestaat voor een deel uit een brede weg, met voor de afwisseling nog een toltunnel. Na de tunnel wordt het weer wat landelijker en dus de weg smaller. In Jevnaker is Hadeland prima te vinden. Het is deze dag behoorlijk druk. Hadeland is meer dan alleen maar een glasfabriek. We hebben in het museum gekeken, dat erbij zit en in de glasblazerij. In het museum vele fantastische stukken vakwerk. De glasblazerij heeft ook demonstraties. Wij zijn er op zondag en in het weekend wordt er maar op één plek een demonstratie gegeven. Die is op zich ook al interessant. Uit een klein bolletje glas wordt door 4 glasblazers in 5 à 10 minuten een schitterende platte schaal vervaardigd. Elke blazer heeft daarin een eigen rol.

Figuur 11 demonstratie glasblazen in Hadeland :

het overnemen tijdens het vervaardigingsproces. Verder op het terrein de nodige winkeltjes en eetgelegenheden. Zeker de moeite waard om een paar uurtjes door te brengen. Na Hadeland op weg naar Oslo, waar we het Holmenkollen hotel opzoeken. Een schitterend gelegen hotel, vlak bij de beroemde schans. Alhoewel, ze zijn een nieuw skistadion aan het bouwen, waardoor het hele gebied op de schop wordt genomen. Het hotel heeft een fantastisch uitzicht op het Oslofjord. Parkeren in een ruime parkeergarage, wel betaald parkeren. Bij de receptie schaffen we meteen een Oslo Card aan. Die wordt gewoon op de rekening gezet. Het hotel zelf ziet er prachtig en ruim uit. Hoe ruim, merken we als we ’s avonds gaan eten. In verband met een verbouwing moeten we gaan eten in de Saga Hall. Vanuit onze kamer toch ruim 5 minuten lopen door allerlei gangen. De Saga Hall is echt een plaatje van een ruimte, met een schitterend gobelin. En een ruimte met een flink formaat. Volgens de site geschikt voor maximaal 500 gasten. Toch oogt hij niet massaal. Het buffet is prima deze eerste avond. Na het diner trekken we nog Oslo in. Wel even opletten, want tot eind 2010 wordt er gewerkt aan de metro. Die rijdt dan ook niet. In plaats daarvan worden er bussen ingezet, die je in een kwartiersdienst naar het eerstvolgende metrostation brengen dat nog wel open is. Vandaar kun je met een metro verder richting centrum. (Zowel de bouw van het nieuwe Holmenkollen skistadion als de werkzaamheden aan de metro is bedoeld voor de WK in 2011.) Het echte bruisende leven vindt je in Oslo ’s avonds langs Aker Brygge. En het is ook gewoon een leuk gebied om doorheen te wandelen.

Dag 20 Oslo

De extra dag in Oslo is prettig om wat meer van Oslo te kunnen zien. Vandaag staat in ieder geval het Vigeland Park op het programma. Dit beeldenpark heeft de vorige keer een enorme indruk op ons gemaakt. Dat willen we dus nog wel een keer zien. Het is er deze keer vrij druk, want er zijn net een paar cruiseschepen aangekomen. Van één van die schepen komen we zeker 12 groepen tegen. Maar gelukkig is het park erg groot.

Figuur 12 Eén van de ruim 200 beelden in Vigeland park

Verder willen we de museumeilanden bezoeken. Na een leuk boottochtje komen we aan bij het FRAM museum. Dit museum schenkt veel aandacht aan de poolexpedities die o.a. door Amundsen zijn uitgevoerd. Helaas giet het van de regen als we het museum uitkomen, dus gezellig rondlopen en de andere musea bekijken zit er even niet in. Het is inmiddels ook eind van de middag, dus we gaan maar weer op zoek naar een tram om ons naar het beginpunt van de bus te brengen en terug naar het hotel voor het diner. Het buffet valt wat tegen omdat het hetzelfde is dan de vorige dag, alleen iets minder uitgebreid omdat er geen bus geboekt is. Een volgende keer nemen we maar alleen logies met ontbijt. In Oslo zijn genoeg restaurantjes waar je terecht kunt.

Dag 21 Afscheid van Noorwegen
Vandaag alweer de laatste dag in Noorwegen. Na een goed ontbijt langzamerhand de spullen weer ingepakt. Aan het einde van de ochtend op gemak richting de terminal voor de terugreis. We zijn duidelijk niet de eersten, ook al zijn we er al redelijk vroeg. Maar een heerlijk zonnetje maakt veel goed. Tijdens het wachten af en toe een praatje en de tijd gaat toch wel weer redelijk snel. Het moet trouwens wel stevig doorwerken zijn voor de medewerkers aan boord. Om 10 uur aankomen en om 14.00 uur weer vertrekken en dan alle hutten ruim op tijd schoongemaakt hebben, is een paar uur stevig doorwerken. Apart vind ik dat de twee zusterschepen van Color toch zo verschillend zijn. Dat merk je bijvoorbeeld op het autodek, maar ook in het panoramarestaurant. Aan boord weer snel de bagage naar de hut en vervolgens op het dek genieten van het utzicht. Net als de aankomst is ook het vertrek uit Oslo prachtig. Nu valt ook pas echt op hoe smal de vaargeul in het fjord op sommige plaatsen is. Het blijft fascinerend om zo’n groot schip zijn weg te zien vinden tussen al de eilandjes door.

Dag 22 Het zit er weer op
Na een goed ontbijt nadert de haven van Kiel weer. Het ontschepen gaat vlot en dan weer op weg naar huis. Even voorbij Hamburg meteen een flinke omleiding, omdat de toerit naar Bremen is afgesloten. Ook op de terugweg uiteraard de nodige “last” van de wegwerkzaamheden. We doen er dan ook zeker anderhalf tot twee uur langer over om thuis te komen.

Een mooie reis zit er op. Wij hebben genoten.